fikrim karaborsada

Bu yazı, geçen hafta işyerindeki Twitter kullanımı hakkındaki tartışmamız ve hafta boyunca izlediğim siyasi belgesellerin bir ürünüdür. Twitter hakkındaki tartışmamız, orjinal bir konu hakkında değildi aslında. Ben Twitter sayesinde anlık bilgiye ulaşabilmemizi, istediğim bir konu hakkında global bir araştırma yapabilme şansımı, klasik basın-yayın organlarından daha önce ilgili bilgiye ulaşabilme lüksümü ve hatta ünlü yayın organlarının da Twitter’ı aktif olarak kullanmaya başlamasını anlatıyordum. 20′den fazla yılını telekomünikasyon sektörüne harcamış üstadlar da bazı konularda bana katılmakla beraber, Twitter’ın haber alma konusunda büyük facialara yol açabildiğini/açabileceğini gösteren örnekler üzerinden neden aktif olarak kullanmadıklarını anlatmaya çalıştılar. Uçak kazası olarak verilen ani uçak indirme örneğinde kalp krizi geçiren yolcu yakınları, milliyetçi/ırkçı Twit’lerin Doğu Avrupa gençleri üzerindeki olumsuz etkileri, şirket içinde dolanan yalan haber ve dedikoduların denetsiz bir mekanizmanın ürünü olduğunu savundular. Verimli, öğretici bir tartışmaydı.

Sonrasında hafta boyunca özellikle, Sivas & Maraş katliamları, Berlin Duvarı’nın yapım/yıkım süreçleri, Yugoslavya’nın yıkılışı sonucundaki Orta Avrupa ülkelerinin siyasi pozisyonları ve 12 Eylül olayları konusunda farklı kaynaklardan belgeseller izledim. Açıkçası ciddi bir kafa karışıklığı yaşadım. Çünkü tüm bu olaylar hakkında, sağcı/solcu, milliyetçi/liberal, yerel/global kaynaklar farklı tezler sunuyorlardı. Yaşanan aynı olaylar hakkında belgesel anlatıcısının çok farklı yorumları vardı.

Bu örnekleri niye verdim sonucuna gelince, inanılmaz bir bilgi bombardımanı altında yaşıyoruz. Ne mutlu bize ki, bilgiye ulaşma, bu bilgi etrafında diğerleriyle etkileşim ve yapıcı sonuçlara varma konusunda durdurulamaz bir evrim geçiriyoruz. Fakat tam da bu noktada temel bir sorun var. Çocukluk günlerimizden yaşadığımız ana kadar siyasi, kültürel, sanatsal, filozofik, toplumsal, vs. birçok alanda bilgiyle donanıyoruz. Kimisi ailemizden, çevremizden, içinde bulunduğumuz toplumdan gelirken kimisi de internetten, televizyondan, barda tanıştığımız x kişisinden geliyor. Çoğu zaman da çoğu konu hakkında araştırma yapmadığımızdan, araştırma yapmaya, derinlemesine öğrenmeye üşendiğimizden bu yolüstü bilgilerle yolumuza devam ediyoruz. Çok kişi biliyorum ki hala ilkokul kitaplarından öğrendikleriyle Türk tarihini savunuyor, ergenlik çağında öğrendiği cinsellik bilgisiyle “adam” oluyor, sokakta gördüğü 3 serseriden esinlenerek bir millet hakkında yorumlarda bulunuyor, babasından dinlediği yanlı siyasi bilgilerle siyasi parti taraftarı oluyor ya da Facebook hesabına düşen bir video ile bir markayı silebiliyor. Örnekler çoğaltılabilir.

Çarpık bilgeleşme (Bilge : Bilgi sahibi insan, bilgiye sahip anlamında) adını verdiğim olay bu işte ! Bilgiye ulaşmadaki hızımızın keyfini yaşarken bu bilginin doğruluğu ve tarafsızlığı konusunda da kontrol mekanizmamızı geliştirmeli, beynimizin çakralarını sonuna kadar açmalıyız. Yanlış ve yanlı bilgiyle donanmak ve bu bilgi zehrini etrafa yaymaktansa bilmediğini kabul edip susup oturmak bin kat daha değerli olabilir. Yine dönün etrafınızdaki konuşan ağızlara bir bakın, ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Resim ref: paulwilkinson.wordpress.com